تقويم را ورق ميزنم؛ روز پدر، روز مادر، روز جوان، روز زن و..... در ميانه گرمترين ماه سال هم 17 مرداد، روز خبرنگار به چشم ميخورد. روزها نشانه اند، نشانه گراميداشت، سپاس، خاطره و تبريك. پس براي همين وقتي ميخواهيم درباره روز خبرنگار بنويسيم، بايد با تبريك شروع كنيم.
اما: - روز خبرنگار در ايران ما را ياد زماني مياندازد كه گلوله طالبان در قلب محمود صارمي نشست. ديرزماني نيست كه خبرنگارايراني كه به گمنامي خود خو گرفته است، سكوت خود را با رويدادي خونين شكست و روزي را در تاريخ اين كشور بنام خود نامگذاري كرد.
چند سالي است روزي در نيمه گرم تابستان ميان تقويم ايراني به نام روز خبرنگار خودنمايي ميكند، روزي كه پيام خشونت و خونريزي طالبان با پيكر خونين يك خبرنگار به كشور بازگشت.در اين روز نيز همچون ديگر روزهاي مناسبتي، خبرنگاري كه در كشاكش بحرانها قلم بر زخم جامعه زده و آن را به نگارش درآورده، عزيز پنداشته و پيشهاش گرامي داشته ميشود اما چه ميتوان كرد كه سهم او از زندگي به پهنا و وسعت كوچهاي دورافتاده و بنبست در خيابان كوشك تهران است.
از روزي كه ايراني قلم را به خدمت انديشهاش گرفت و نگارش آغاز كرد تا مردمش را به مسايل روز زمانه آگاه كند، سالهايي به درازاي تاريخ ورود ايران به عصر مدرن ميگذرد.از آن روز تاكنون نگارنده پاي در ركاب تاريخ ، همزاد قلم شد ، حروف و نقطهها را در كنار هم رديف كرد و با استفاده از چاپ سنگي، كاغذهاي به هم پيوستهاي از گزارش رخدادهاي اطراف به نام كاغذ اخبار، وقايع اتفاقيه، اختر و ... ساخت و آموزگاري افكار عمومي را عهدهدار شد.كاغذ اخبار براي هميشه به عنوان اولين روزنامه ايراني نخستين برگ تاريخ ارتباطات و قلم ايران را به نام خود كرد، بدون اين كه از نگارندگان و قلم به دستاني كه با نيت آموزگاري افكارعمومي ، قلم فرسايي كردند و انديشههايشان را بر كاغذ سفيد جاري كردند، نامي به ميان آيد.
بيش از صد سال است كه نگارنده ايراني در لواي نامخبرنگار ميكوشد و مينويسد و ميگويد ، بدون اين كه نامي از خود برجاي گذارد.در سالهايي دراز خبرنگار ايراني در پيچ و خم حوادث، راوي انقلاب ها، جنگهاو شر و نيكيها بوده است كه بر اين مرز و بوم گذشته است.اگرچه هماكنون جايگاه خبرنگار در نزد افكار عمومي كشورمان ،بسيار بالا است اما از نظر امنيت شغلي و تداوم فعاليت حرفهاي، خبرنگاران در معرض برخي نابسامانيها و مشكلات قرار دارند.آماري كه گاهي درسطح كشورهاي مختلف از كشتهشدن خبرنگاران منتشر ميشود يا محدوديتهايي همچون ممانعت از كار خبرنگاران ، بازداشت ، دستگيري ، توهين و تهديد از سوي صاحبان قدرت در كشورهاي مختلف اعمال ميشود،نشان ميدهد كه حرفه خبرنگاري يكي از حرفههاي پردردسر و استرس زا است.
خبرنگاران و گزارشگران در كنار پذيرش برخي محدوديتها بايد جنبههاي تخصصي و حرفهاي تنظيم خبر را رعايت كنند و فراموش نكنند كه بيشترين تاثير يك خبرنگار متعهد و متخصص در ميزان صداقت وي در اطلاع رساني صحيح به مردم است.
خبرنگار بايد درراستاي شفافسازي نقاط تاريك و مبهم جامعه و نشان دادن زيباييهاي درون اجتماع عمل كند ونبايد فقط نقاط منفي، عيبها و پلشتيهاي جامعه را منعكس كنند و از كنار محاسن، زيباييها و نقاط مثبت به سادگي عبور كنند.