موز انواع مختلف دارد یك نوع آن بسیار درشت و نوعی از آن هم خیلی ریز است كه مزه شیرینی دارد‌. در كشورهای استوائی معمولاً موز را می‌پزند و همراه با برنج و لوبیا می‌خورند در كشورهای آمریكای لاتین موز را ورقه ورقه كرده و در آفتاب خشك می‌كنند.

هنگامیكه موز انتخاب می‌كنید باید پوست آن زرد و سفت و روی آن لكه‌های سیاه وجود داشته باشد و این نشانه موز رسیده است‌. موز نارس به‌دلیل داشتن نشاسته زیاد هضم آن سنگین است‌.

قندی كه در موز وجود دارد به سرعت قابل جذب است. در موز چند ماده شیمیائی بسیار مهم مانند سروتونین، نوروپی تفرین، دوپامین و كاته چولامین وجود دارد.

۱. موز از نظر طب قدیم ایران معتدل و تر است و خون را غلیظ می‌كند‌.

۲. موز انرژی زیادی دارد و چون نرم هست غذای خوبی برای كودكان و اشخاص مسن می‌باشد.

۳. به‌دلیل داشتن پتاسیم زیاد ضد سرطان بوده و غذای خوبی برای ماهیچه‌ها می‌باشد.

۴. موز ملین بوده و همچنین درمان اسهال و اسهال خونی است.

۵. موز خونساز است بنابراین اشخاص لاغر و كم‌خون حتماً باید موز بخورند.

۶. موز تقویت‌كننده معده و نیروی جنسی است.

۷. موز درمان زخم معده و روده می‌باشد.

۸. گرد موز همچنین داروی خوبی برای پائین آوردن كلسترول است.

۹. شیره گل‌های موز درمان‌كننده اسهال خونی است.

۱۰. جوشانده موز اثر قطع خونریزی دارد.

۱۱. ضماد برگ درخت موز برای درمان و سوختگی مفید است.

۱۲. ریشه موز دفع كننده كرم معده است.

۱۳. موز نفاخ است و زیاد خوردن آن خصوصاً در سردمزاجان تولید گاز معده می‌كند برای رفع این عارضه باید پس از موز كمی نمك خورد.

۱۴. موز تأثیر خوبی در تأمین رشد و تعادل سیستم اعصاب دارد.

۱۵. برای درمان ضعف بدن موز را با عسل بخورید.

۱۶. موز مدر است.

۱۷. موز به‌علت دارا بودن قند زیاد برای مبتلایان به مرض قند مضر است و نباید در خوردن آن افراط كنند.

مضرات خاصی گفته نشده است‌.منبع:ویستا

یزدفردا