یزدفردا

راضیه حسینی: باز جای شکرش باقی است که مسئولان از معیشت ما حفاظت می‌کنند و به فکر ترمیم قدرت خرید مردم هستند، اگر خدای‌نکرده این‌طور نبود باید چه می‌کردیم؟

تصور کنید در یک کشور دورافتاده زندگی می‌کردیم که مسئولانی بی‌دغدغه داشت. کسانی که اصلاً با معیشت مردم کاری نداشتند و تورم را ول کرده بودند وسط زندگی ملت. می‌دانیم خیلی وحشتناک است، ولی بیایید تصور کنیم.

در آن کشور دور، حتماً عده‌ای از مردم به نان شب‌شان هم محتاج می‌شدند. دیگر نمی‌دانستند با قسط‌ها و بدهی‌ها چه کنند، اصلاً کدام کالا را از سبد معیشت بردارند، وقتی دیگر چیزی نمانده است. عده‌ای از شهروندان آن‌جا، زیر خط عرض و طویل و سنگین فقر له شده بودند و حتی کسی متوجه نبودشان نشده بود. فکر می‌کردند آن‌قدر سرشان شلوغ است که وقت ندارند خرید بروند و به همین خاطر در هیچ بازاری دیده نمی‌شوند.

برخی که زمانی جزو گروه متوسط روبه‌بالا بودند، حالا تازه مزه‌ی فقر را می‌چشیدند و هر روز یکی از کارهایی که در گذشته می‌توانستند انجام دهند و حالا نمی‌توانند را خط می‌زدند.

گرانی افسار پاره کرده بود و مثل گاوی وحشی به میان جمعیت می‌تاخت. مردم که ماتادور نبودند با پارچه‌ی قرمز بیفتند وسط میدان و با او گلاویز شوند، پس فقط مجبور به فرار می‌شدند و گاهی هم راهی برای فرار نداشتند. باید چشم در چشم با گاو مواجه می‌شدند.

مسئولان آن کشور خیلی‌خیلی دور، معلوم نبود دیگر منتظر چه میزان نداری و دست خالی مردم بودند، ولی هنوز به نظرشان جا داشتند. خانه‌های اجاره‌ای کوچک و کوچک‌تر می‌شد. مغازه‌ها یکی پس از دیگری تعطیل و جیب‌ها خالی‌تر از قبل می‌شد، اما باز مسئولان‌شان کار خاصی نمی‌کردند. نمی‌دانیم وعده و وعیدی می‌دادند یا نه. ما که زبان آن کشور دور را بلد نیستیم، فقط می‌دانیم کاری انجام نمی‌شد.

دیدید! واقعاً چه تصور وحشتناکی. چه‌قدر خوش‌حالیم که ما مسئولانِ به فکر و دغدغه‌مندی داریم. مسئولانی که صبح تا شب و شب تا صبح حافظ معیشت ما هستند و به‌هیچ‌وجه نمی‌گذارند حتی اندکی مثل آن کشور دور شویم!