یزدفردا

راضیه حسینی: آن‌قدر گفتیم مسئولان وعده‌هایی می‌دهند که محقق نمی‌شود و هر چه می‌گویند فقط قول‌های بی‌عمل است که بهشان برخورد و دیگر همان‌ها را هم نمی‌گویند. باز لااقل دل‌مان خوش بود چهارتا جمله‌ی امیدوارکننده می‌شنویم.

می‌دانستیم باز خبری نیست، ولی همین که ازوعده‌ها خواندیم، ته دلمان می‌گفتیم: «حالا شاید این بار شد.» البته ناخودآگاه خودمان به خودمان می‌خندیدیم و از کنار خبر رد می‌شدیم.

اما حالا دیگر مسئولان خیلی با ما ندار شده‌اند و همان وعده‌و وعید را هم نمی‌دهند. صاف‌وپوست‌کنده می‌روند سر اصل مطلب و ما را بدون هیچ تعارفی با واقعیت مواجه می‌کنند، طوری که چشم در چشم و حتی بینی به بینی با واقعیت روبرو شویم و زل بزنیم به همدیگر.

باز جای شکرش باقی است که مسئول مربوطه در انتها اظهار امیدواری کردند و دیگر خیلی تکنیک مواجهه را روی‌مان اجرا نکردند. مثلاً نگفتند:

«بله قطعی برق خواهیم داشت، بیشتر از الان. تازه قطعی گاز هم به آن اضافه خواهد شد. تلاش و کوشش هم فایده‌ای ندارد. بی‌خودی امیدوار نباشید. بروید پی چراغ اضطراری بیشتر و سوخت جایگزین.»

یا نگفتند:«چرا نداشته باشیم؟ کشورهای اروپایی همگی کلی قطعی دارند، ولی مردم‌شان با سیلی صورت چراغ‌ها را سرخ نگه می‌دارند تا کسی متوجه نشود. تازه در زمستان هم آن‌قدر سیلی می‌زنند تا گرم‎شان شود. مردم ما باید یاد بگیرند برق اصلاً نباید بیست‌وچهارساعته وصل باشد.

نیازی به این کار نیست. گاز و آب و حتی اینترنت هم همین‌طور،چند ساعتی داشته باشید کافی است. مگر پدربزرگ مادربزرگ‌های ما چه می‌کردند؟ می‌رفتند وسط جنگل از رودخانه آب می‌آوردند و در تاریکی برمی‌گشتند. تازه کلی هم کالری می‌سوزاندند و اسکینی می‌شدند!»

حالا که خوب فکر می‌کنیم می‌بینیم اتفاقاً مسئول محترم بسیار امیدوارکننده و مسرت‌بخش جواب داده است، ما باید کلی تشکر کنیم که هنوز هم قطع‌نشدن برق را جزئی از حقوق شهروندان می‌دانند و برای حفظ آن تلاش می‌کنند. همین‌جا از مسئولان صادق، امیدوار و پرتلاش تشکر می‌کنیم و ممنونیم که هستید. ممنونیم که باوجود شما هنوز هم برق هست، هر چند کم!