یزدفردا

راضیه حسینی: البته تا «این لحظه» که مطلب منتشر شده است، نمی‌دانیم هنوز اینترنت بین‌الملل وصل است یا نه. هنوز تصمیم گرفته نشده یا گرفتند و تمام شده است. درهرصورت، مسئولان عزیز قطع و وصل، اگر هنوز قطع نکرده‌اید لطفاً کمی صبر کنید و دست نگه دارید. چشمان خود را ببندید.

یک نفس عمیق بکشید، کمی نگه دارید و حالا به‌آرامی ول کنید. تصور کنید جنگ شده است، اینترنت در همین حالت مانده و قطع نشده است. اصلاً تصور کنید دکمه‌ی قطع، گیرکرده است. شما تمام تلاش خود را کرده‌اید، ولی دکمه است دیگر، حرف آدمیزاد که حالی‌اش نمی‌شود، گیرکرده و درست نمی‎شود.

چه کاری می‌توانید انجام دهید جز این‌که به جنگ با اینترنت بین‌الملل عادت کنید.

حالا تصور کنید جنگ در همین اوضاع تمام شده و هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است. در کمال تعجب اینترنت هیچ بلایی سر جایی نیاورده است. ایران از کره‌ی زمین جدا نشده و به سیاه‌چاله‌ای فضایی سقوط نکرده است. شهرها و استان‌ها از جای خود تکان نخورده‌اند. مردم زامبی نشده‌اند و مثل قبل در حال جان‌کندن برای ادامه‌ی زندگی هستند، فقط می‌توانند مثل آدمیزاد به جهان وصل باشند، کسب‌وکار آنلاین خود را داشته باشند و در اوضاع بد اقتصادی لااقل دلیلی برای زندگی پیدا کنند. می‌توانند کمی زندگی در جنگ را تحمل کنند.

همان‌طور چشمان خود را بسته نگه دارید و تصور کنید اصلاً مشکلی به نام اینترنت وجود ندارد. حالا می‌توانید به مشکلات بیشتری که گم شده بودند فکر کنید. حالا وقت کافی دارید به دغدغه‌های جدی‌تر مردم فکر کنید. به این‌که باید بگردید و دکمه‌ی تورم و گرانی را قطع کنید. دکمه‌ی گرانی خوراک، پوشاک، مسکن، خودرو، لوازم‌خانگی و… وقتی بروید سروقت این دکمه‌ها، یادتان می‌رود اصلاً مشکلی به نام اینترنت وجود داشته است. شاید حتی تازه یادتان بیاید گرفتاری‌های مردم جدی‌تر از این حرف‌ها بوده و هست.

حالا چشمان خود را باز کنید و یک نفس عمیق دیگر بکشید. الان چه حسی دارید؟ می‌توانید سراغ آن دکمه‌ی کذایی نروید؟ نمی‌توانید؟ می‌دانید اما نمی‌توانید؟ دست خودتان نیست، شرطی شده‌اید؟ این‌همه حرف که زدیم باد هوا بود؟ زیاد حرف می‌زنیم و برویم پی کارمان؟ اصلاً به ما ربطی ندارد؟

حق با شماست! پس اجازه بدهید خودمان چند نفس عمیق بکشیم، چشمان‌مان را ببندیم و برویم توی خیال خوش‌مان.