یزدفردا

راضیه حسینی: اما روند بازگشایی آسمان برای مسافران کمی متفاوت است. در مرحله‌ی اول، از بازگشایی آسمان خوش‌حال می‌شوند.

در مرحله‌ دوم به قیمت بلیت‌ها نگاه می‌کنند و همین که می‌بینند در خبری آمده است که قیمت بلیت تهران – مشهد هشت میلیون تومان شده است، وارد مرحله‌ی سوم می‌شوند، آسمان را تا اطلاع ثانوی می‌بندند و روی زمین دنبال مسیر می‌گردند. مراحل مسافران خیلی راحت، سریع و بی‌دردسر، و فقط شامل سه مرحله است. باز شدن آسمان، دیدن قیمت، بسته‌شدن آسمان.

کاش این روزها دستگاهی وجود داشت و می‌توانستیم بعد از دیدن قیمت‌ها، مغزمان را داخلش بگذاریم و هرچه دیده و شنیده‌ایم پاک کنیم.

البته فقط پاک‌کردن فایده ندارد، باید طوری دیلیت کنیم که اصلاً یادمان نیاید پیش‌ازاین چنین قابلیتی وجود داشت. مثلاً برویم داخل دستگاه، تمام خاطرات مربوط به پرواز را فراموش کنیم. طوری که اصلاً یادمان نیاید برادران رایت که بودند و چه کردند.

بعد یک ذهن پاک و خالی از هر امکانات گرانی داشتیم. حتی می‌توانستیم فراموش کنیم یک روزی اینترنت آزاد و بدون فیلتر داشتیم. یک روزی اینترنت داشتیم، ولی فیلتر بود. می‌توانستیم فکر کنیم از اول هم اینترنت بین‌المللی برای از ما بهتران بود و سفید و سیاه داشت. می‌توانستیم از فراموشی لذت ببریم و در دنیای فراموش‌شدگان به مسئولان لبخند بزنیم و از آن‌ها بابت تمام تلاش‌های‌شان تشکر کنیم.

کاش برای مدتی دستگاه فیلم «درخشش ابدی یک ذهن پاک» را قرض می‌گرفتیم، بومی‌سازی‌اش می‌کردیم و برای خودمان نگه می‌داشتیم. هر بار هم روی پروژه‌های فراموشی یک اسم می‌گذاشتیم.

مثلاً اسم مورد «بلیت هواپیما» را می‌گذاشتیم «درخشش ابدی یک ذهن زمینی» یا اسم پروژه‌ی فراموشی خوردن گوشت و مرغ را می‌گذاشتیم «درخشش ابدی یک ذهن گیاه‌خوار»

با این حساب دیگر هیچ‌وقت از شنیدن قیمت هیچ‌چیز شوکه نمی‌شدیم. البته احتمالاً دستگاه، در کشور ما زیاد دوام نمی‌آورد و به‌سرعت مستهلک می‌شد.

نمی‌توانست ذهن این‌همه آدم را مدام پاک کند. کار یک‌بار و دو بار که نیست. آن‌قدر تنوع و درخواست فراموشی زیاد است که دستگاه کم می‌آورد و خودش نیازمند فراموشی می‌شود.

بعد باید دربه‌در دنبال دستگاهی بگردد که حافظه‌اش را از زمان ورود ایرانی‌ها به بعد خالی کند و برای مدتی برود تعطیلات!