یزدفردا

راضیه حسینی: سبدها هم بی‌خودی شلوغش کرده‌اند، مثلاً می‌خواهند بگویند خیلی اوضاع خراب است و یک خانواده‌ی کارگر اصلاً نمی‌رسد ماه‌به‌ماه کف سبد را پر کند و مسئولان چرا کاری نمی‌کنند.

مشکل از اندازه‌ی سبد است، نه مدیریت مسئولان و توانایی یا عدم توانایی آن‌ها در مهار تورم و گرانی. اگر فقط اندازه‌ی سبد کمی کوچک‌تر شود و اقلام غیرضروری حذف شوند، همه‌ی مشکلات حل خواهد شد.

مثلاً گوشت، مرغ، میوه، حبوبات و لبنیات اگر از این سبد حذف شوند هزینه، آن‌قدر کم می‌شود که یک خانواده‌ی چهارنفره می‌تواند به‌راحتی با حداقل حقوق کارگری کل سبد را پر کند و تازه مقدار زیادی از حقوق هم اضافه بماند! مسئولان می‌توانند یک شعار جدید هم درست کنند «سبد کوچک‌تر زندگی شادتر»

چه کسی گفته است سبد خوراکی حتماً باید تنوع داشته باشد و باید شامل انواع مواد خوراکی باشد؟ همین که برای یک ماه خانواده را زنده نگه دارد کافی است؛ البته زنده و سرپا، که بتوانند کار کنند و نیروی مفیدی برای کشور باشند، البته اگر آن‌قدر شانس داشته باشند که هنوز از کار بیکار نشده باشند.

ما که می‌گوییم همین فردا یک کارگروه ویژه، از همان‌هایی که ضربتی و فوری برای حل مشکلی اقدام می‌کنند و بعدش را کسی نمی‌داند چه می‌شود، تشکیل شود و سریع به‌صورت میدانی بررسی کنند چه خوراکی‌های ارزانی آدمیزاد را زنده و سر پا نگه می‌دارد. بعد از پیداکردن، همان‌ها را در سبد بگذارند و هزینه‌اش را حساب کنند.

اصلاً جای نگرانی نیست. مردم کاملاً درک می‌کنند. دقیقاً برعکس سبد خوراکی که مدام خالی و خالی‌تر می‌شود، سبد درک مردم آن‌قدر پر شده که سرریز کرده است. فقط کافی است مسئولان کمی وعده‌ووعید هم تنگ این سبد جدید به‌عنوان اشانتیون بزنند.

مثلاً «به‌زودی اقلام موردنیاز، تنوع بیشتری پیدا خواهند کرد.» یا «به‌زودی حقوق کارگران بیشتر خواهد شد.» و… در مجموع می‌توانند یک «به‌زودی» به هر چه دل‌شان خواست اضافه کنند و برای مردم بفرستند.

ما حتی اگر بدانیم «به‌زودی» از ایکس هم مجهول‌تر است، باز هم دوست داریم این کلمه را بشنویم!