یزدفردا

راضیه حسینی: دل‌مان برای قول‌های مسئولان تنگ شده بود، وعده‌هایی که در راه هستند و همیشه قرار است به‌زودی برسند، خیلی زود، و اگر نمی‌رسند مشکل در تعریف متفاوت ما و مسئولان از «زود» و «در راه» است.

مثلاً ما فکر می‌کنیم زود یعنی همین یکی دو روز، نه، یکی دو هفته، آن هم نه، یکی دو ماه؛ ولی مفهوم این واژه برای مسئولان کمی متفاوت است. برای آن‌ها هر چیزی که خیلی دیر نباشد، زود است، و «دیر» یعنی چیزی که اصلاً اتفاق نیفتد. پس وقتی می‌گویند «دیروزود داره، سوخت‌وسوز نداره» یعنی شاید روزی اتفاق بیفتد شاید هم هرگز رخ ندهد، درهرصورت سوخت‌وسوز ندارد، مردم باید خودشان یک کاری بکنند. مثل همیشه.

«در راه» هم برای ما یعنی اتفاقی که به سمت مقصد و رسیدن به نتیجه حرکت کرده و عن‌قریب است که برسد، ولی برای مسئولان یعنی اتفاقی که به آن فکر کرده‌اند و دوست دارند، اگر همه چیز مهیا شد آن را به حرکت دربیاورند.

همین تفاوت در معنی، گاهی باعث می‌شود مردم از مسئولان برنجند و مثلاً در موضوع اخیر تصور کنند به فکرشان نیستند، درصورتی‌که خیلی هم به فکر هستند، منتها تا از فکر به عمل برسند کمی طول می‌کشد!

ولی اصلاً جای نگرانی نیست. مردم عجالتاً خودشان بروند سراغ بازسازی و ساختن خانه و زندگی، تا مسئولان سر صبر به پیشنهادهای کمک بلاعوض فکر کنند و ببینند چه زمانی مناسب و چه‌قدر نیاز است.

در حال حاضر هر کسی که توانایی ساخت و تعمیر دارد می‌تواند گلیم خود را از آب بیرون بکشد و وقتی صرف شنیدن وعده و عیدها نکند، اما آن‌ها که تمام دارایی‌شان یک خانه و وسایلی بود که مرامی و معرفتی، و فقط چون خبر از جیب صاحب‌خانه داشتند مشغول به کار بودند، مجبور به شنیدن انواع وعده‌ها هستند، از بن کارت ۴۰۰ میلیونی برای خرید لوازم‌خانگی که هر جور حساب می‌کنند نمی‌توانند بیشتر از چند قلم را با آن بگیرند و برای خرید باقی وسایل باید منتظر وعده‌های جدید باشند، تا کمک بلاعوض در راه و…

کاش می‌دانستیم معنی «سرگردانی»، «جیب خالی» و «آوارگی» از نظر مسئولان چیست؟ کدام واژه را اگر بشنوند و بخوانند متوجه می‌شوند که اوضاع خیلی اورژانسی است و باید خودشان قول را دست بگیرند و به مقصد برسانند؟ قولی که صاف بنشیند روی خرابی‌های زندگی مردم و آبادش کند، تا فقط کمی از درد و رنج‌شان کاسته شود. کاش فرهنگ لغات مسئولان را یک‌بار از نزدیک می‌دیدیم.