انتصاب «مولانا زمان» امیر دارالعباده



زبان دراز هفته نامه آيينه يزد

راویان خوش خبر و طوطیان شکرشکن شیرین گفتار روایت کرده‌اند چون امیرالامرای یزد «میر محمد خان» که عمرش دراز و عزتش مستدام و یادش به خیر باد به افتخار تقاعد و بازنشستگی رسید. «خواجه رحمان فضل‌الدین» وزیر داخله مملکت الی‌الاباد ایران، قلم تدبیر از شال کمر درآورد و مولانا امیر زمان خان زیدا... توفیقاته که گویند مردی از اوتاد و کاردان و مجرب است (وا... اعلم) از ولایت عراق عجم به حکومت یزد گسیل کرد. مولانا امیر زمان خان که سرد و گرم چشیده و از تبار بارانیان و اعتدالیون باشد بنارا بر طرد معلق زنان و آب‌بازان و پاچه‌خواران گذاشته است. گویند منشی‌الممالک «میرزا دوستان» که مردی مجرب و عالم علم رجال است و شاهد حکومت والیان متعدد و مختلف الخطوط بوده و تا کنون حاکمانی را بدرقه و استقبال نموده گفته است: سر امیرمان به سلامت، من به تجربت و آشنایی کامل با جهات شش‌گانه همه را نیک شناسم ولی بفرمایید: آب‌بازان کیانند؟ شاید گفته باشد در هر دوره و زمانی عده‌ای هستند که تبریک و تهنیت را بهانه پاچه‌خواری کنند، یا برای زدن زیر آب دیگران آیند، یا سفارش وارد شدن آب پست و مقام و پول به «کُرتِ» یاران خود دارند، یا آب زیر کاه هستند و طالب پست. پس ما مرد کار هستیم و نیازی به آب‌بازی و پاچه‌خواری و نصب پارچه و ذبح گاو و گوسفند نداریم. البته زبان‌دراز هم که برای خودش آدم کمی نیست و صاحب مقام پرشکوت زبان‌درازی می‌باشد و جزو هیچکدام از آن دسته‌ها نبوده و نباشد و به علت زبان‌درازی در حلقه‌ای او را راه نمی‌دهند اما اگر سلطان‌الآیینه حاضر به چاپ بشود از سوی مطبوعه آیینه یزد انتصاب را تبریک می‌گوید و به همین موجز بسنده می‌کند و از اول در شوخی و طنز را باز کرده و کاری هم ندارد که امیر زمان خان و منشی‌الممالک و یاران و اطرافیان را خوش آید یا نه والسلام.

زبان‌دراز












کاربران آنلاین

نظرهای کاربران