اجرای قانون مهم تر از اجرای موسیقی/بازهم کنسرتی مجوز دار در حال لغو است!!!



سردبیر یزدفردا "این روزها بحث موسیقی و لغو اجراهای مجوز دار بحث داغی است و نویسنده که خود اهل گوش دادن آنچنانی هم به موسیقی نیست قصد دارد بدون دفاع از خواننده ای خاص مثل شهرام ناظری که البته خواندنش را می پسندد به چند نکته قابل تامل اشاره کند .

حسین جلالی سردبیر یزدفردا  "این روزها بحث موسیقی و لغو اجراهای مجوز دار بحث داغی است و نویسنده که خود اهل گوش دادن آنچنانی هم به موسیقی نیست قصد دارد بدون دفاع از خواننده ای خاص مثل شهرام ناظری که البته خواندنش را می پسندد به چند نکته قابل تامل اشاره کند .

حال مجری برنامه هر کس که میخواهد باشد و تنها ملاک ما در جمهوری اسلامی، نظام اسلامی و ارکان نظام است که با تنفیذ حکم ریاست جمهوری توسط ولی فقیه زمان مشروعیت می یابد .

نکته اول آیا هر کس حق دارد هر چه از قانون به ذائقه وسلیقه اش خوش نیامد را حذف کند ؟ به قول طرف من نگران کشته شدن عثمان نیستم نگران اینم که بعد از این خلیفه کشی باب شود .

به نظر می رسد دوستان مجری قانون هم پست هایشان را خیلی دوست می دارند که می خواهند کسی سنگ در آب نیاندازد و آب از آب تکان نخورد .

فیلسوفی در باب قانون بیان کرده بود شرط رهایی از اطاعت این آن اطاعت از قانون است . و چه خوب گفته بود به شرط آنکه آنها که قدرت را از ملت گرفته اند تا قانون را اجرا کنند واقعا قانون را اجرا کنند آنجا که لازم دانستند مجوز ندهند وآنجا که لازم شد بدهند و هر دوجا محکم بایستند .

نکته دوم اینکه رهبری بارها تاکید کرده اند موافق این حرکت هایی بر هم زدن مراسم ها و.. نیستند و در باب موسیقی هم که سخنانشان گویاست انشالله گوش شنوا یی باشد .

این هم قسمتهایی از سخنان رهبر در باب موسیقی انشالله مفید فایده باشد .

من امیدوارم که شما جوانان با این زادِ تقوا بتوانید وارد میدان شوید و تولیدهایی داشته باشید که به معنای حقیقی کلمه هم خصوصیات موسیقی خوب و بلیغ را داشته باشد و به معنای حقیقی تأثیرگذار مثبت باشد و حقیقتاً جوانان و روحها را به صفا و به معنویت و به حقیقت رهنمون کند.

در مورد موسیقی دو حرف وجود دارد: یکی این که ببینیم اساساً مشخّصه‌های موسیقی حلال و حرام چیست و دیگر این که بیاییم در مصداق، مرزهایی را مشخّص کنیم تا به‌قول شما، جوانان بدانند که این یکی حرام و این یکی حلال است. البته این دومی کارآسانی نیست. کار دشواری است که انسان از این اجراهای موسیقیهای گوناگون – موسیقی خارجی، موسیقی ایرانی هم با انواع و اقسامش؛ با کلام، بیکلام – بخواهد یکییکی اینها را مشخّص کند؛ اما مشخّصه‌های کلّیای دارد که آن‌را میشود گفت. البته من هم در جاهایی به بعضی از اشخاصی که دست‌اندرکار بودند، آنچه را که میتوانستم و میدانستم، گفته‌ام؛ حالا هم مختصری برای شما عرض میکنم.

ببینید؛ موسیقیای که انسان را به بیکارگی و ابتذال و بیحالی و واخوردگی از واقعیتهای زندگی و امثال اینها بکشاند، موسیقىِ حلال نیست؛ موسیقىِ حرام است. موسیقی چنانچه انسان را از معنویت، از خدا و از ذکر غافل کند، حرام است. موسیقیای که انسان را به گناه و شهوت‌رانی تشویق کند، حرام است؛ از نظر اسلام این است.

موسیقی اگر این خصوصیات مضر و موجب حرمت را نداشته باشد، البته آن‌وقت حرام نیست. اینهایی را که من گفتم، بعضیش در موسیقی بیکلام و در سازهاست؛ بعضی هم حتّی در کلمات است. یعنی ممکن است فرضاً یک موسیقی ساده بیضرری را اجرا کنند، لیکن شعری که در این موسیقی خوانده میشود، شعرِ گمراه کننده‌ای باشد؛ شعرِ تشویق کننده به بیبندوباری، به ولنگاری، به شهوت‌رانی، به غفلت و این‌طور چیزها باشد؛ آن وقت حرام میشود. بنابراین، آن چیزی که شاخص حرمت و حلیّت در موسیقی است و نظر شریف امام هم در اواخر حیات مبارکشان – که آن نظریه را در باب موسیقی دادند – به همین مطلب بود، این است. موسیقی لهوی داریم.

ممکن است موسیقی – به اصطلاح فقهیاش – موسیقی لهوی باشد. «لهو» یعنی غفلت، یعنی دور شدن از ذکر خدا، دور شدن از معنویت، دور شدن از واقعیتهای زندگی، دور شدن از کار و تلاش و فرو غلتیدن در ابتذال و بیبندوباری. این موسیقی میشود حرام. اگر این با کیفیّت اجرا حاصل شود، اگر با کلام حاصل شود؛ فرقی نمیکند.

شما میگویید زبان بین‌المللی. آن موسیقیای که به‌قول خود شما مرزها را درنوردیده و در جاهایی پخش شده، آیا لزوماً موسیقی خوبی است؟ صرف این که یک موسیقی از مرز فلان کشور خارج شد و توانست به مثلاً کشورهای مختلف برود و یک عدّه طرفدار پیدا کند، مگر دلیل خوب بودن موسیقی است؟

نه؛ به هیچ وجه. ممکن است موسیقیای باشد که به شهوت‌رانی و تحرّکات و نشاطهای شهوی جوانی تحریک میکند؛ طبیعی است که یک مشت جوانی که غفلت زده هستند، از این موسیقی خوششان می‌آید. هر جایی که در دنیا دستشان به این نوار بیفتد، از آن نوار استفاده میکنند. این دلیل خوب بودن موسیقی نیست.

من نمیتوانم به‌طور مطلق بگویم که موسیقی اصیل ایرانی، موسیقی حلال است؛ نه، این طور نیست. بعضی خیال میکنند که مرز موسیقی حلال و حرام،موسیقی سنّتی ایرانی و موسیقی غیرسنّتی است؛ نه، این‌طوری نیست.

آن موسیقیای که منادیان دین و شرع همیشه در دوره‌های گذشته با آن مقابله میکردند و میگفتند حرام است، همان موسیقی سنّتی ایرانی خودمان است که به شکل حرامی در دربارهای سلاطین، در نزد افراد بی بندوبار، در نزد افرادی که به شهوات تمایل داشتند و خوض در شهوات می کردند، اجرا می شده است.

این همان موسیقی حرام است. بنابراین، مرز موسیقی حرام و حلال، عبارت از ایرانی بودن، سنّتی بودن، قدیمی بودن، کلاسیک بودن، غربی بودن یا شرقی بودن نیست؛ مرز آن چیزی است که من عرض کردم. این ملاک را میشود به‌دست شما بدهیم، اما این‌که آیا این نوار جزو کدام هاست، این را من نمیتوانم مشخّص  کنم.

به نظرم می رسد که موسیقی می تواند گمراه کننده باشد، میتواند انسان را به شهوات دچار کند، می تواند انسان را غرق در ابتذال و فساد و پستی کند؛ میتواند هم این نباشد و میتواند عکس این باشد.

مرز حلال و حرام این‌جاست.

من امیدوارم که شما جوانان با این زادِ تقوا بتوانید وارد میدان شوید و تولیدهایی داشته باشید که به معنای حقیقی کلمه هم خصوصیات موسیقی خوب و بلیغ را داشته باشد و به معنای حقیقی تأثیرگذار مثبت باشد و حقیقتاً جوانان و روحها را به صفا و به معنویت و به حقیقت رهنمون کند.

بخشی از بیانات در جلسه پرسش و پاسخ با جوانان در دومین روز از دهه فجر (روز انقلاب اسلامی و جوانان)









برچسب‌ها : موسیقی



کاربران آنلاین

نظرهای کاربران